:: ครั้งที่ฝนตกในยามวิกาล ::
นอกจากเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบลงพื้นถนนหยาบๆ ในยามค่ำคืน ฉันคิดถึงชายที่ทำตัวลึกลับภายใต้เสื้อกันฝนสีส้ม เดินดุ่มในซอยเปลี่ยว ไร้ผู้คน ภาพติดตาจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง...
:: ความเงียบหลังฝนหยุด ::
เสียงเปียโนลอยมาไกลๆ จากซอกตึกระหว่างถนน บาร์เล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ใจกลางเมืองใหญ่ ยังคงเป็นที่พำนักของผู้คนอยู่จำนวนหนึ่งบ้างปรารถนาที่จะมาหย่อนใจและอาจเป็นที่หลบภัยชั่วขณะของใครบางคน ในเวลานี้ ซุ่มเสียงดนตรีแจ๊สเท่านั่นหรือ จากรุ่นสู่รุ่น ยังเย้ายวน มีเสน่ห์ ดึงดูด สะดุดใจ หลอมรวมปรากฎเป็นหญิงสาวผมสั้น มาดมั้น
ในชุดเดรสสั้นสีเเดงเช่นเดียวกับริมฝีปากของเธอ รองเท้าสั้นสูงสีเเดง รอยฟกช้ำใต้ตาที่เกิดจากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน เธอปกปิดมันด้วยเเว่นกันแดดสีดำ เธอซ่อนมันไม่สำเร็จ ชายวัยกลางคนที่กำลังบรรเลงดับเบิ้ลเบสอยู่ข้างหลังเธอคิดในใจ เสียงเปียโนยังคงบรรเลงอย่างไม่หยุดหย่อน หนุ่มสูงวัยที่นั่งอยู่หน้าบาร์ยังคงเมามายไปกับเรื่องราวและเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ในมือของเขามีภาชนะโปร่งแสงขุ่นและแข็ง ในนั้นบรรจุไปด้วยของเหลวสีคล้ายเลือดที่ดูเหมือนว่าจะดื่มไปเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด ตรงทางเดินห้องน้ำสาวประเภทสองยังคงทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพง เรียกความสนใจจากแขกที่เดินผ่าน ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ในวันนี้ นัยน์ตาที่เหม่อลอย เธอไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างสักเท่าไหร่ ทุกวันแสนธรรมดาสีหน้าของเธอบอกแบบนั้น เธอจ้องมองไปที่ระหว่างเพดาน พัดลมทองเหลืองเก่าๆ กำลังหมุนเอื่อย พอให้มีอากาศถ่ายเท ควันบุหรี่ยังไม่หยุดทำหน้าที่ของมัน มวนแล้วมวนเล่า ทะเลหมอกสีเทาก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเเขกผู้มาเยือนทั้งหลาย
:: วารวันผันผ่าน ::
หญิงสาวยังคงร้องเพลงเเว่นกันแดดไม่ได้ปรากฎอยู่บนใบหน้าของเธออีกแล้ว ดนตรียังบรรเลง หนุ่มสูงวัยคนนั้นยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ที่แปลกไปดูเหมือนว่าเขากำลังนั่งสนทนากับสาวประเภทสองอย่างออกรส ก่อนจะรุ่งสาง ความเงียบซ่อนตัวอย่างมิดชิด ทะเลหมอกค่อยๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่น กลิ่นของควันกับวันเวลา พร้อมกับซากปรักหักพัง ตอนนี้ควันได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์
Fjordne
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น